شخصی

خاصیت دوست داشتن، ترجیح است. برگزیدن دیگری، بجای خود. با لذت، با رضایت. از این روست که آدمی،‌ تحقیر خویش را می‌پذیرد، اما نه تحقیر کسی که او را دوست دارد. برای خود می‌جنگد و برای او می‌میرد، که این نهایت هدف زندگی‌ست. چرت و پرت دارم می‌گم. وسط همه‌ی این..

دارم عاشق قرص‌هایم می‌شوم. این کوچگ گرد‌های معجزه‌آسا که شب و تاریکی را آرام می‌کند. بی‌هیچ نیازی، تو را از این جهان و تمام بدی‌هایش جدا می‌کند، همین که سر بر بالش می‌گذاری. چشم.هایت را می‌بندی،‌ آرام همه چیز پشت پلک‌هایت به خواب می‌رود‌. نه غمی، نه غصه‌ای، نه بغضی، نه اشکی، نه حسرت و…

درد‌ها از بین نمی‌روند مگر با مرگ. آن هم شک دارم که بعد از مرگ چه بلایی قرار است سرمان بیاید. درد‌های آدمی، جایی درون اعماق انسان پنهان می‌شوند و گاه گاه، هر موقع که دلشان بخواهد بیرون می‌آیند و به سراغت..

آدم می‌تواند نقاشی بکشد. نقاشی‌های زیبا. یا خطاطی کند. شعر‌های خواندنی. شطرنج بازی کند. بردهای زیبا. کال آو دوتی بازی کند. کتاب بخواند، فایل‌های صوتی گوش‌ دهد، کار کند و عاشق کارش باشد و همچنان افسرده باشد.

با صدای زنگ در نیمه شب از خواب پرید. گوشی را برداشتم، بلهههه!؟ صدای‌ پدرم را شنیدم. بی‌آنکه باقی صدا را گوش دهم، کلید در را زدم، در را باز کردم و بی‌آنکه منتظر آسانسور شوم، به سرعت پله‌ها را طی کردم. در را گشودم، پدرم دم در ایستاده بود. داخل نیامده بود. با دست…

آنجا، همه از وطن حرف می‌زدند و تو حرف من بودی.‌.

اکنون دیگر به اقلیم دیگری رسیده‌ام که هوایش آتشگون و زمینش کینه‌خیز و آسمانش دردبار است. خلوت و انزوا و تنهایی، حیرت و رهایی و گمراهی، پوچی و عبث و بیهودگی، بلاهت جهان و بی‌دلی طبیعت و تکرارهای بی‌حاصل زندگی همه و همه را پشت سر نهاده‌ام و رسیده‌ام به انتظار. رنجم، نه دیگر تنهایی…